Biblioteka Publiczna Gminy Szemud

Dnia 5 maja 2011r na zaproszenie Biblioteki Publicznej Gminy Szemud oraz Stowarzyszenia „Lesôk” do Szemud na promocję swojej nowej książki przybyła pani Regina Osowicka, która to od zawsze związana jest z ziemią wejherowską.

            Regina Maria Osowicka - Gdaniec (ur. w 1932 w Wejherowie) - polska nauczycielka, dziennikarka, publicystka, działaczka społeczna. Autorka książek o historii Wejherowa oraz biografii postaci związanych z miastem. Dotychczas ceniona autorka w swoich sztandarowych pozycjach książkowych takich jak „Bedeker wejherowski”, „Leksykon wejherowian”, „Moje Wejherowo” czy „Wejherowo w anegdocie” pisała przede wszystkim o swoim mieście, jego sprawach i ludziach, a dużo mniej o sobie. Dopiero w obecnie  napisanym tomie „Wspomnienia” odsłania się i pisze o sobie.

Na „Wspomnienia” składają się przeżycia z dzieciństwa i lat wojny, wspomnienia szkolne i studenckie oraz początki pracy zawodowej - dziennikarskiej i radiowej. Duży blok „Wspomnień” poświęcony jest naszemu miastu, a także Wrocławiowi, w którym studiowała i równie wielki - Leningradowi, gdzie wybrała się spisywać powojenne losy młodych więźniów Stutthofu.

            Pani R.Osowicka dużo opowiadała na spotkaniu o ludziach, których miała okazję spotkać lub o  ludziach, którzy w jakiś sposób znaleźli się na ziemi wejherowskiej opisała ich w „Leksykonie wejherowskim”.

Opowiadała między innymi o księdzu dr Józefie Penkowskim, który pochodzi z Szemuda, a w 1967 roku został zaproszony do Rzymu celem podjęcia pracy w Museo Missionario-Etnologico przy Watykanie.

Józef Penkowski był ósmym dzieckiem, spośród dwanaściorga, Władysława i Tekli z domu Górskiej. Szkołę podstawową ukończył w Szemudzie. Po wojnie uczęszczał do gimnazjum w Wejherowie. Do Zgromadzenia Słowa Bożego wstąpił w Górnej Grupie w  1946 roku. Nowicjat, studia licealne oraz filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1948-1957 w Misyjnym Seminarium Duchownym św. Wojciecha w Pieniężnie. Pierwsze śluby zakonne złożył 8 września 1950 roku, a wieczyste 9 lipca 1955 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 sierpnia 1956 roku. Zaraz po święceniach kapłańskich pracował jako nauczyciel religii w II Liceum we Wrocławiu, zdobywając równocześnie maturę państwową. W 1958 roku decyzją przełożonych został skierowany na studia w zakresie historii powszechnej na Katolicki Uniwersytet Lubelski w Lublinie. W 1961 roku otrzymał nominację na lektora historii filozofii i misjologii w Misyjnym Seminarium Duchownym w Pieniężnie. W 1962 wyjechał na studia doktoranckie do Szwajcarii. W 1967 roku został zaproszony do Rzymu celem podjęcia pracy w Museo Missionario-Etnologico przy Watykanie  gdzie później został jego dyrektorem. W czasie swej 29-letniej pracy na stanowisku dyrektora całkowicie przeorientował ten dział. Podzielił muzeum na dwie części: pierwszą poświęconą tylko historii różnych religii w poszczególnych krajach pozaeuropejskich (ogólnodostępną dla zwiedzających), oraz drugą - etnologii (dostępną tylko dla wybranych grup specjalistów - na zamówienie). Do nazwy Muzeum Misyjno-Etnologiczne dodał drugi człon: "Człowiek w poszukiwaniu Boga". Od 1987 roku należał do prestiżowego Instytutu Anthropos z siedzibą w centrum werbistowskim w Sankt Augustin koło Bonn. W 1995 roku, po śmierci dyrektora generalnego Muzeów Watykańskich, prof. Carlo Pietrangeli, został mianowany regentem całego zespołu Muzeów Watykańskich. Funkcję tę sprawował przez 18 m-cy (do czasu wyznaczenia nowego dyrektora). W związku z nagłą chorobą (utrata wzroku), w grudniu 1996 roku przeszedł na emeryturę. Za swą długoletnią, twórczą pracę i zaangażowanie w pracę na rzecz dobra wspólnego, otrzymał złoty krzyż papieski Pro Ecclesia et Pontifice. Po przejściu na emeryturę jeszcze przez kilka lat regularnie chodził do pracy w muzeum.

1 sierpnia 2003 roku został przeniesiony do Polski i zamieszkał w Domu Misyjnym św. Józefa w Górnej Grupie. Niestety stan jego zdrowia uległ załamaniu. Zmarł 3 lutego wkrótce po przewiezieniu go do szpitala w Grudziądzu. Pogrzeb o. Józefa Penkowskiego odbył się 7 lutego 2006.

            Pani Regina Osowicka opowiedziała również historię związaną z Ojcem Maksymilianem Kolbe, a w zasadzie o spotkaniu w Wejherowie z Franciszkiem Gajowniczkiem, za którego dobrowolnie zginął M. Kolbe . A było to tak -

17 lutego 1941 roku gestapo zabrało o. Kolbego do Warszawy na osławiony Pawiak. 25 maja 1941 roku wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Otrzymał numer 16 670.

Pod koniec lipca 1941 roku uciekł jeden z więźniów z bloku o. Kolbego. Wściekły komendant nakazał zwołać na plac cały blok i co dziesiątego wytypowanego przez siebie więźnia skazał na śmierć głodową, w specjalnie na to przygotowanym bunkrze. Wśród przeznaczonych na śmierć znalazł się Franciszek Gajowniczek. Nieszczęśliwy westchnął, że musi opuścić żonę i dzieci. Wtedy stała się rzecz, która zdumiała katów. Z szeregu wyszedł o.Kolbe i prosił, by jego skazano na śmierć zamiast Gajowniczka, który stał obok niego. Na pytanie: kim jest? odparł, że jest kapłanem katolickim. Jest samotny, a Gajowniczek ma żonę i dzieci. Poszedł na śmierć wraz z 9 towarzyszami do bloku śmierci, nr 13. Bunkier, który dotąd był miejscem przekleństw i rozpaczy, pod przewodnictwem o. Maksymiliana stał się przybytkiem Bożej chwały. Modlono się i śpiewano nabożne pieśni. Przyzwyczajony do głodu o. Kolbe przeżył w bunkrze dwa tygodnie bez kruszyny chleba i kropli wody. Wreszcie oprawcy dobili go zastrzykiem fenolu. Stało się to 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia Najśw. Maryi Panny 1941 roku. O. Kolbe miał zaledwie 47 lat.

17 października 1971 roku papież Paweł VI dokonał osobiście uroczystej beatyfikacji Męczennika w obecności dziesiątków tysięcy wiernych z całego świata i ponad 3000 pielgrzymów polskich zaś 10 października 1982 roku Ojciec święty Jan Paweł II dokonał jego kanonizacji.

            Franciszka Gajowniczka spotkał prawdziwy cud: zostało mu darowane drugie życie. I nie zmarnował go – przeżył w sumie 94 lata dając świadectwo prawdzie.  Został pochowany w klasztorze w Niepokalanowie, w klasztorze zbudowanym przez Ojca Kolbe.

            W bardzo ciekawy również sposób wspomniała autorka „Wspomnień” ks. Edmunda Roszczynialskiego, który był dziekanem i proboszczem w Wejherowie. Był gorliwym pasterzem zatroskanym o rozwój kultury swego regionu.  Aresztowany w listopadzie 1939 r . służył więźniom jako kapłan, za co został rozstrzelany w nocy z 11 na 12 grudnia 1939 r. Miał wówczas 51 lat.

            Uwieńczeniem informacji o ciekawych ludziach z tego regionu były uzyskane przez Nią informacje na temat pobytu naszego papieża Jana Pawła II.

W bardzo ciekawy sposób  opowiadała o tym jak docierała do różnych materiałów i informacji na temat pobytu Karola Wojtyły na ziemiach kaszubskich. Zaczęło się od tego, że w 1999r. występujący wówczas w Watykanie chór z Wejherowa  uzyskując  błogosławieństwo od papieża Jana Pawła II, kiedy powiedzieli skąd są, Papież im powiedział: – Byłem tam jako młody człowiek.

Pani Regina postanowiła tę informację sprawdzić. Tak też się stało. Poszukiwania były żmudne ale dały efekt i ustalone zostało, że rzeczywiście w 1953r Karol Wojtyła wraz z grupą młodych ludzi był na ziemiach kaszubskich w okolicach Sianowa, Żarnowca i Wejherowa. Była  to piesza wędrówka po tej  kaszubskiej ziemi i zachwycanie się jej urokami.

            Te i inne informacje można znaleźć w książkach Pani Reginy Osowickiej, goszczącej w naszej Gminie nie po raz pierwszy i na pewno nie ostatni. Zachęcamy do korzystania z Jej publikacji, które są kopalnia wiedzy na tematy związane z Wejherowem i ziemiami kaszubskim.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć!